FIREWIND : Immortals (δισκο-κριτική)

Dream Warrior's picture

 

Κριτική Δίσκων : FIREWIND - Immortals (2017)

web online Hard Metal Rock Radio Station NOVUS NOTA - Firewind Immortals album

Web online hard metal rock radio station | music albums reviews | kritikes diskon | firewind immortals

Ομολογώ ότι δεν είμαι μεγάλος fan ούτε του Gus G, ούτε των Firewind. Τον μεν πρώτο, το θεωρώ έναν πολύ καλό - άψογο θα έλεγα - από τεχνικής πλευράς, κιθαρίστα, αλλά μέτριο ως μουσικό. Τη δε μπάντα, μετά τον πρώτο της δίσκο, όσο την παρακολούθησα, έβγαλα το συμπέρασμα - που ισχύει με εκνευριστική συχνότητα για την πλειονότητα των συγκροτημάτων του power "ιδιώματος" - ότι είναι μια τεχνικά "δεμένη" και "άρτια" μπάντα, χωρίς κάτι το ιδιαίτερα πρωτότυπο, με τα αναμενόμενα δυο-τρία κομμάτια που ξεχωρίζουν σε κάθε δίσκο, μεταξύ των υπολοίπων filler.

Έτσι, όταν κάθισα να ακούσω το Immortals, τον φετινό (Γενάρης 2017) δίσκο τους, ήμουν αρκετά προκατειλημένος ως προς τι θα ακούσω. Η προκατάληψη μεγάλωσε περισσότερο με την αναμενόμενη παρουσία του νέου τραγουδιστή Henning Basse, μιας και ο Apollo ήταν κατ'εμέ από τα "δυνατά χαρτιά" της μπάντας. Με αυτές τις προϋποθέσεις, τι να περιμένει κανείς;

Σήμερα, αφού έχω ακούσει πλέον το δίσκο, μπορώ να πω ότι μου άφησε συγκριτικά, αρκετά καλές εντυπώσεις. Δεν έγιναν ξαφνικά μουσική πρωτοπορία οι Firewind, ούτε παρουσίασαν ένα αποτέλεσμα που να σε αφήνει με κομμένη την ανάσα. Όμως, η εντύπωση στο πρώτο άκουσμα είναι γενικά θετική. Λιγότερα αδιάφορα κομμάτια, τα περισσότερα σε κερδίζουν για να τα ξανακούσεις. Μερικά, μάλιστα είναι πραγματικά πολύ καλά και με ρεφραίν που σου μένει - με κορυφαίο το Live and Die by the Sword που έχει, μακράν του δεύτερου, το πιο catchy ρεφραίν του δίσκου (κρίμα που στο outro το επαναλαμβάνει μια φορά μόνο - παίδες, στο Live "διορθώστε" το, έ;;;).

Τα riffs του Gus βγάζουν πιο πολύ feeling - κι ας λένε πολλοί ότι στο συγκεκριμένο δίσκο η κιθάρα είναι λίγο πιο "εμφανής" από άλλους. Επίσης, δε θεωρώ καθόλου κακή την σχετικά εντονότερη παρουσία των πλήκτρων στις συνθέσεις: πάρτε το χαμπάρι, στο σύγχρονο power δεν υπάρχει χώρος για "πριονίδια", καλώς ή κακώς. Όσο για τη φωνή του Henning Basse, μόλις συμφιλιωθείς με την ιδέα ότι το συνολικό ηχόχρωμά του είναι αδιαμφισβήτητα πιο "βαρύτονο" από αυτό του Apollo, είναι παραπάνω από ικανή να "σηκώσει" τις απαιτήσεις των κομματιών. Αν συνεχίσει έτσι, δε θα αργήσει καθιερωθεί στις συνειδήσεις των περισσότερων fans της μπάντας.

Για το στίχο, δεν έχω να πω πολλά. Με concept τα "ηρωικά κατορθώματα των αρχαίων ημών προγόνων", δεν περιμένεις να ακούσεις και καμία πραγματεία με βάθος. Θα σημειώσω, με χαρά, πάντως, ότι οι στίχοι παραμένουν σε σχετικά ανεκτό επίπεδο προγονοπληξίας, αποφεύγοντας κραυγές και "ύποπτες" παραπομπές στο σήμερα (ο νοών, νοείτω...) κι έτσι και το feeling το δίνουν και σε υπερβολές δεν φτάνουν. Βα'το κι αυτό στα συν, μάστορα...

Συμπερασματικά. Ένας καλός, σαφέστατα καλύτερος του αναμενομένου, δίσκος που ακούγεται αρκετά ευχάριστα και δεν κουράζει. Μερικά αρκετά επιδραστικά riffs και ρεφραίν, ικανοποιητικότατα για το headbanging party στα live. Αφού θα τα δώσει ο πιτσιρικάς τα λεφτά του, τουλάχιστον να το 'φχαριστηθεί, σωστά; Από την άποψη του value for money, ίσως ο καλύτερος δίσκος των Firewind - μετά τον πρώτο, να πω; άντε, θα το πω.

Τα κομμάτια που ξεχώρισα: Lady of 1000 Sorrows και Live and Die by the Sword και μετά τα Ode to Leonidas (παρά το ψιλογελοίο βίντεο) και Hand of Time.

 

Facebook comments