Guide To Progressive Metal p.4

The Absolute Guide To Progressive Metal  (part 4)

 

31. Alchemist - Spiritech - Shock Australia (1997)

Από την πρώτη στιγμή που θα ξεκινήσει να παίζει το “Spiritech” ο ακροατής έρχεται κατευθείαν αντιμέτωπος με ένα άλμπουμ εξαιρετικά ιδιαίτερο και ελαφρώς διαφορετικό σε σχέση με τις πεπατημένες συνταγές. Οι Αυστραλοί καταφέρνουν να αποδώσουν μερικές από τις καλύτερες στιγμές τους με βάση τα «εξωγήινα» riffs, τις απόκοσμες ερμηνείες και τα σχεδόν tribal ντραμς και να δημιουργήσουν ένα άλμπουμ που θα αρκούσε να τους εντάξει στην μεγάλη των “Pink Floyd meets metal” σχολή. Με μια παραγωγή, που αγγίζει το φουτουριστικό στοιχείο, κομμάτια σαν το “Chinese Whispers” θα ακούγονται διαχρονικά φρέσκα. 

 
 

32. Conception - Flow - Noise (1997)

Με ένα υπέροχο άλμπουμ, σαν το “In Your Multitude”, οι μεγάλοι Conception διαδέχτηκαν το “Parallel Minds”, αλλά με το “Flow” κατάφεραν, έστω και μετά τη διάλυσή τους να πρωταγωνιστήσουν στις επιλογές πολλών οπαδών του ήχου. Ένα άλμπουμ, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει το “Rage For Order” της εποχής του, είχε την ατυχία να κυκλοφορήσει σε μια εποχή που ο συγκεκριμένος ήχος φαινόταν να έχει δευτερεύοντα ρόλο. Ένα ακόμα αριστούργημα, με την συνθετική διάνοια του Ostby να πρωταγωνιστεί σε κάθε δευτερόλεπτο και να δημιουργεί κομμάτια σαν το “Cardinal Sin” ή το “Flow”, τα οποία αποτελούν τα πιο απτά επιχειρήματα του μεγαλείου των Conception. Ίσως το πιο υποτιμημένο συγκρότημα στην ιστορία του ήχου. 

 

 

33. Eternity X - The Edge - Angular (1997)

Οι Αμερικανοί Eternity X είναι αρκετά underground όνομα. Παρόλα αυτά, ακόμα και σήμερα έχουν αρκετά καλή φήμη/υστεροφημία, σε σύγκριση με άλλους, κυρίως λόγω του “The Edge”. Μελωδικό, λυρικό, τεχνικό και εμφανώς αμερικάνικο prog/power, με εκτεταμένη χρήση πιάνου, μεγάλες σε διάρκεια (έως ξεχειλωμένες) συνθέσεις και χαρακτηριστική παραγωγή της εποχής. Άλλοτε προσπαθεί να αναπαράγει τη θεατρικότητα των Ryche του “Operation Mindcrime” (βλέπε “The Confession”) κι άλλοτε φλερτάρει με μια πιο τεχνική (ίσως και επιτηδευμένη) εκδοχή των Savatage / Trans Siberian Orchestra. Άλμπουμ που απευθύνεται σε πιο εκπαιδευμένους ακροατές, αλλά ανταποδίδει όσους επενδύσουν χρόνο σε αυτό.

 
 

34. Fates Warning - A Pleasant Shade Of Gray - Massacre (1997)

Ευτυχώς, για όλους μας ο Jim Matheos είναι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να αποκόψει τα θέματα της προσωπικής του ζωής από τη μουσική του. Μετά την χαμηλή εμπορική αποδοχή του “Inside Out” και με τους Aresti και DiBiase να αποχωρούν, το “APSOG” ήταν καταδικασμένο να αποτελέσει το πιο προσωπικό του άλμπουμ. Και για κάποιους – εμού συμπεριλαμβανομένου – το αρτιότερο που κυκλοφόρησε ποτέ, όσο κι αν είναι αδόκιμο να γίνονται τέτοιες συγκρίσεις. Ένα τραγούδι, χωρισμένο σε 12 μέρη. Η καθημερινότητα της ζωής ενός σκεπτόμενου και συναισθηματικά φορτισμένου ανθρώπου, αποδιδόμενη με νότες και λέξεις. Τόσο περίπλοκο και τόσο απλό όσο οι περισσότερες μέρες της ζωής μας, το “APSOG” είναι μοναδικό σε σύλληψη, σε εκτέλεση, σε τεχνική, σε έμπνευση και σε συναίσθημα.

 

 

35. Pain Of Salvation - Entropia - InsideOut (1997)

Ελάχιστοι πρόλαβαν την αρχή των Pain Of Salvation κι από αυτούς οι περισσότεροι ήταν λόγω της προωθητικής της (ακόμα νέας) Inside Out. Όταν, όμως, λίγα χρόνια αργότερα η φήμη της μπάντας εξαπλώθηκε, όλος ο κόσμος υποκλίθηκε ετεροχρονισμένα στο ταλέντο του Daniel Gildenlow, που είχε ακόμα αρκετό metal στο αίμα του και δεν δίσταζε να το παραδεχτεί. Δείτε το video του “!” και θα καταλάβετε. Στο “Entropia” έχουμε εκπληκτικό, σκεπτόμενο progressive metal, με προσωπικότητα, που φυσικά ορίζεται από τις μελωδίες και τις ερμηνείες του Daniel. Από το funk του “People Passing By”, στην μελαγχολία του “Oblivion Ocean” και στη λυρικότητα του “Plains Of Dawn”, πρόκειται για άλμπουμ-διαμάντι του progressive metal κι όχι μόνο.

 
 

36. Royal Hunt - Paradox - SPV (1997)

Οι Royal Hunt είναι μια από τις πλέον παραδοσιακές και σταθερές παρουσίες στο χώρο του progressive metal. Ως το πνευματικό παιδί του, Ρώσου στην καταγωγή, Andre Andersen έχουν έντονα νέο-κλασσικά στοιχεία που παραπέμπουν σε ευρωπαϊκό power metal, αλλά πάντα με μια έφεση προς το πιο τεχνικό και το progressive στοιχείο. Η πρώτη μεγάλη στιγμή της μπάντας ήρθε με την έλευση του Αμερικανού D.C. Cooper στο “Moving Target” του 1995, όμως κορύφωση ακολούθησε δυο χρόνια αργότερα με το “Paradox”. Ένα concept άλμπουμ με θρησκευτική θεματολογία, πνευματικές αναζητήσεις, με ένα εξαιρετικό single όπως το “Message To God” και πάνω από όλα τις ερμηνείες του Cooper να κάνουν τη διαφορά, όπως για παράδειγμα στο εντυπωσιακό “Long Way Home”.

 
 

37. Saviour Machine - Legend I - Massacre (1997)

Μετά τα 2 πρώτα άλμπουμ των Saviour Machine, έχοντας δημιουργήσει μια φασαρία γύρω από το όνομα της μπάντας, ο Eric Clayton αποφασίζει να προσπαθήσει κάτι πολύ φιλόδοξο. Μέσα από μια τριλογία υπό τον τίτλο “Legend” θα επιχειρήσει να αποτυπώσει τη δική του μουσική εκδοχή της Αποκάλυψης του Ιωάννη. Το πρώτο μέρος ήταν όντως αποκάλυψη! Καθηλωτικές ερμηνείες, απαγγελίες, μαγευτικές μελωδίες, εκπληκτική δουλειά σε στίχους και μια ατμόσφαιρα που δεν βγάζει ούτε η καλύτερη ταινία τρόμου. Στο “Legend I” o Clayton υπερέβη εαυτόν στο πιθανότατα καλύτερο θρησκευτικό άλμπουμ της metal μουσικής. Όπως ήταν λογικό δεν κατάφερε καν να προσεγγίσει το μεγαλείο του στις δυο επόμενες συνέχειες και δύσκολα θα επαναληφθεί ένα τέτοιο άλμπουμ.

 
 

38. Spastic Ink - Ink Complete - Dream Circle (1997)

Αρμονίες, περίεργες μελωδίες, μέτρα που χάνονται και συνθέσεις που ακροβατούν μεταξύ jazz αυτοσχεδιασμού και prog metal τελειομανίας. Το side project που δημιούργησε ο Ron Jarzombek, κιθαρίστας των Watchtower και συμμετείχε ο αδερφός του, Bobby, στο ντεμπούτο άλμπουμ τους επανέφεραν το ορχηστρικό, πολύπλοκο prog, λιγότερο heavy εν συγκρίσει με παλιότερες δουλειές του Ron, αλλά εξίσου εντυπωσιακό και τεχνικότατο, όπως γενικά με ο,τιδήποτε καταπιάνεται. Ένα άλμπουμ που απευθύνεται εξ’ αρχής σε λάτρεις του ορχηστρικού, υπερτεχνικού metal, με κομμάτια που κάθε φορά παρουσιάζουν και κάποιο νέο στοιχείο και γενικά δυσπρόσιτος ήχος. Οι Spastic Ink μετά το “Ink Complete” κυκλοφόρησαν ακόμα ένα άλμπουμ, με καλεσμένους αυτή τη φορά, αλλά η μοναδικότητα του ντεμπούτου και η χημεία των δύο αδερφών το κατατάσσει μεταξύ των κορυφαίων. 

 
 

39. Symphony X - The Divine Wings Of Tragedy - InsideOut (1997)

Με τους Dream Theater να μεσουρανούν ήδη εκείνη την εποχή, οι παλιοί γνωστοί τους, με ήδη δύο δίσκους στις αποσκευές τους, κυκλοφορούν το “The Divine Wings Of Tragedy”, άλμπουμ το οποίο επρόκειτο να τους εντάξει δυναμικά στο νέο prog metal κοινό και να αφήσει υποσχέσεις για ένα συγκρότημα-σταθμό στον ήχο. Με την μαεστρία του κιθαρίστα Michael Romeo και τις μελωδιάρες – σήμα κατατεθέν των Symphony X, βρίσκει τον χώρο ο Russell Allen, ώστε να λάμψει στο ερμηνευτικό πεδίο. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές του χώρου πλέον, στο “The Divine Wings Of Tragedy” - και ειδικά στο ομώνυμο κομμάτι - εντυπωσιάζει και ξεδιπλώνει το ταλέντο του, πάνω σε θεματολογίες και ορχηστρικά σημεία που μετατρέπουν τους Symphony X σε πρωταγωνιστές. 

 

 

40. Trivial Act - Mindscape - FaceFront (1997)

Από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά και οι Νορβηγοί Trivial Act, με ένα μόνο άλμπουμ παρακαταθήκη, αρκεί για να συμπεριληφθούν σε ένα τέτοιο αφιέρωμα. Μεγάλα ορχηστρικά περάσματα, κιθαριστικό δίδυμο που ξεχωρίζει για την αλληλεπίδραση στις συνθέσεις και την εκτελεστική τους ετοιμότητα, ενώ οι πρώιμες Fates Warning επιρροές και οι αλλαγές στα tempo, οδηγούν το “Mindscape” στην παρέα των λίγων, ιδιαίτερων δίσκων που αν και δεν είχαν συνέχεια, ωστόσο απέδωσαν εξαιρετικά την μοναδικότητά τους. Κλασικό πλέον άλμπουμ, με διαχρονική χροιά και ποιότητα, αποδίδει εξαιρετικά την διαφορετικότητα στον προοδευτικό metal ήχο της συγκεκριμένης δεκαετίας στην Ευρώπη. Το “Mindscape” ανήκει στα καλύτερα prog άλμπουμ, αν και ξεχασμένο, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κλασικό στους κύκλους των Νορβηγών progressive-άδων. 

 
 

41. Black Symphony - Black Symphony - Rising Sun (1998)

Όταν το 1998 οι Black Symphony έκαναν την εμφάνισή τους με το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους, αρκετοί οπαδοί του χώρου πίστεψαν σε αυτούς. Αποτελούν το πνευματικό παιδί του Rieck Plesrter, με ψήγματα αμερικάνικου power, έντονη χρήση πλήκτρων, metal επιθετικότητα και ιδιαίτερο χαρακτήρα ως προς τη συνθετική τους προσέγγιση, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό σε τραγούδια σαν το “Never”, το “Breathe” ή το “The End Of Your Life”, αλλά και στο κλείσιμο του επικού 11λεπτου ομώνυμου τραγουδιού. Ένα από τα μεγάλα ατού του άλμπουμ είναι οι παθιασμένες ερμηνείες του Mike Pierce, ο οποίος μετά το “Black Symphony” εξαφανίστηκε και μαζί του η μπάντα απώλεσε σημαντικό μερίδιο της δυναμικής της, παρόλο που το 2ο άλμπουμ - αν και αισθητά κατώτερο - δεν ήταν καθόλου κακό. 

 
 

42. Eldritch - El Nino - InsideOut (1998)

Η Ιταλία έχει σημαντική κληρονομιά στο progressive metal αν και ποτέ δεν έβγαλε ένα σχήμα που να έχει τα φόντα να πρωταγωνιστήσει. Οι πιο συνεπείς σε παρουσία και ποιότητα υπήρξαν οι Eldritch που κυκλοφόρησαν μια σειρά από αξιόλογα άλμπουμ, δοκιμάζοντας διάφορες κατευθύνσεις. Από το πιο επιθετικό, ακατέργαστο “Headquake”, μέχρι το πιο industrial “Reverse” τα κατάφεραν πολύ καλά, αλλά η κορυφή της δισκογραφίας τους ήρθε ενδιάμεσα αυτών των δυο, με το “El Nino” το 1998. Αυτό οφείλεται τόσο στην ισορροπία που πέτυχαν, όσο στις συνθέσεις που περιέχει, καθώς τραγούδια σαν το “Bleed Mask Bleed” ή το “The Last Days Of The Year” είναι εξ’ αυτών που μένουν και κάνουν τη διαφορά για συγκροτήματα του βεληνεκούς των Eldritch.

 
 

43. Power Of Omens - Eyes Of The Oracle - Elevate (1998)

Με το συγκεκριμένο άλμπουμ οι Power Of Omens δεν κατάφεραν μόνο να δημιουργήσουν ένα εξαιρετικό δείγμα αμερικάνικου Progressive Metal, αλλά και ένα τεχνικό, πολύπλοκο δίσκο με εξαιρετικά περίπλοκες εναλλαγές σε ρυθμούς και μέτρα και γενικά η ικανότητα των μελών να παίζουν τόσο τεχνικά ξεχωρίζει. Εντυπωσιακός ήχος, φτάνει στα όριά του με επιρροές από Queensryche, Rush, Dream Theater, αλλά και Iron Maiden, ακόμα και τα φωνητικά ακούγονται τα ιδανικά, πλάι σε τέτοια μουσικά πλαίσια, με τον Chris Salinas να θυμίζει σε στιγμές και ολίγη από Tate. Περίεργοι χρόνοι, συνεχώς περιπετειώδης μουσική εξέλιξη, με το “Test Of Wills” να πλησιάζει τα 20 λεπτά και να αποτελεί από μόνο του ένα δυνατό επιχείρημα της σπουδαιότητας του “Eyes Of The Oracle”. 

 
 

44. Shadow Gallery - Tyranny - Magna Carta (1998)

Εν έτη 1998 και μετά το “Carved In Stone” ο progressive κόσμος ήξερε πλέον ότι μπορεί να περιμένει πολλά από τους Shadow Gallery. Αυτοί όμως ξεπέρασαν εαυτόν και προσδοκίες με το “Tyranny”. Εδώ έχουμε progressive metal στα καλύτερά του, σε συνθετικό, ερμηνευτικό ή όποιο άλλο επίπεδο θέλετε. Τραγουδάρες, λυρικότητα, κορυφώσεις κι μια ιστορία παγκοσμιοποίησης και διαπλοκής συνθέτουν ένα από τα πιο άρτια άλμπουμ στην ιστορία του ιδιώματος. Ο Mike Baker είναι καλύτερος από ποτέ, τραγούδια σαν το “Mystery” αποτελούν επιτομή του ουσιαστικού prog και οι εξαιρετικές συμμετοχές των D.C. Cooper και James LaBrie στους ύμνους “New World Order” και “I Believe” αντίστοιχα είναι απλά μικρά highlights σε ένα κορυφαίο άλμπουμ. 

 
 

45. Control Denied - The Fragile Art Of Existence - Nuclear Blast (1999)

Θα ήταν άδικο να μη γίνει αναφορά στην προσφορά του Chuck Schuldiner, αλλά – ευτυχώς - το μοναδικό άλμπουμ των Control Denied αποκαθιστά την τάξη. Στο “The Fragile Art Of Existence” ο Chuck έγραψε εμπνευσμένο και υπέρ-τεχνικό progressive metal, κοντά στον ήχο του “Sound Of Perseverance” των Death, έχοντας μαζί του το εκπληκτικό rhythm section των Steve DiGiorgio/Richard Christy, αλλά κυρίως τον Tim Aymar πίσω από το μικρόφωνο, μετά από την άρνηση του Warrel Dane να αναλάβει τα φωνητικά. Λίγο πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ διαγνώστηκε με όγκο στον εγκέφαλο, ενώ νοσηλευόμενος μίλαγε για το 2ο άλμπουμ που ετοίμαζε, το οποίο κάποιοι καπηλεύονται σήμερα. Πρόκειται για ένα άλμπουμ που πέρα από εξαιρετικά παιγμένο progressive metal, έχει και ιδιαίτερη συναισθηματική αξία.

 

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ : The Absolute Guide To Progressive Metal part 3

ΣΥΝΕΧΕΙΑ : The Absolute Guide To Progressive Metal part 5

 

Πηγή:http://www.rocking.gr/

 

Facebook comments