Guide To Progressive Metal p.5

The Absolute Guide To Progressive Metal  (part 5)

 

Rock Radio Station | NOVUS NOTA | ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ | ζωντανό ραδιοφωνο | greek radio live | ροκ

 

46. Dali's Dilemma - Manifesto For Futurism - Magna Carta (1999)

Οι Dali’s Dilemma ήταν μια ακόμα αξιόλογη προσθήκη στο θαυμαστό κόσμο του progressive metal των ’90s. Σήμερα, περισσότεροι θα τους αναγνωρίζουν ως τη μπάντα του πληκτρά Matt Guillory, που έγινε πιο γνωστός μέσω της χρόνιας συνεργασίας του με τον James LaBrie. Η Magna Carta που την εποχή εκείνη ήταν από τις βασικές δυνάμεις στο χώρο κυκλοφόρησε το ένα και μοναδικό τους άλμπουμ, “Manifesto For Futurism”. Το άλμπουμ απέσπασε θετικά σχόλια, αλλά υπήρξαν κι έντονες ενστάσεις πως παραήταν κοντά στην πρώτη περίοδο των Dream Theater (89-94). Τα φωνητικά του Matthew Bradley φέρνουν έντονα στο νου τον σπουδαίο Ted Leonard των Enchant και το μουσικό επίπεδο του άλμπουμ είναι τοπ επιπέδου, μην αφήνοντας πολλά επίπεδα αμφιβολίας στους οπαδούς του ιδιώματος.

 

 

47. Dream Theater - Metropolis pt.2 : Scenes From A Memory - Elektra (1999)

Αν τα “Images And Words” και “Awake” ξεκίνησαν την πυρκαγιά του prog metal στα ‘90s, δημιουργώντας μια στρατιά από μπάντες που ήθελαν να ακουστούν σαν τους Dream Theater, το “Scenes From A Memory” αναζωπύρωσε τη φωτιά ακόμα περισσότερο στα 00s. Καθώς μεγάλη μερίδα του κόσμου απέτυχε να αντιληφθεί (την προφανή) μαγεία του “Falling Into Infinity”, οι Dream Theater επέστρεψαν στα βασικά συστατικά του prog που οι ίδιοι δίδαξαν και ξεκινώντας να γράψουν τη συνέχεια του “Metropolis pt.1” κατέληξαν με ολόκληρο άλμπουμ. Ο Jordan Rudess έτυχε υποδοχής μεσσία, καθώς - με το πρώτο τους και μοναδικό ως σήμερα concept άλμπουμ - τους βοήθησε να καταφέρουν το ακατόρθωτο. Να κοιτάξουν το “Images And Words” στα μάτια, δημιουργώντας την επόμενη γενιά του progressive metal.

 
 

48. Gordian Knot - Gordian Knot - Sensory (1999)

Ο Sean Malone συστήθηκε στον metal κόσμο παίζοντας μπάσο στο “Focus” των Cynic και έχοντας την απαραίτητη «εξωτερική» ματιά ενός μουσικού καθηγητή, που του έδινε τη δυνατότητα να σκέφτεται εκτός πλαισίου. Οι Gordian Knot είναι το δικό του προσωπικό, αποκλειστικά instrumental σχήμα, μπολιασμένο με όλα τα στοιχεία του progressive, με jazz/fusion εκλάμψεις, ποικιλομορφία ήχων και φυσικά αρτιότατο παίξιμο. Δίπλα του ο drummer των Cynic (κι όχι μόνο φυσικά) Sean Reinert, μαζί με μια πλειάδα εξεχόντων καλεσμένων όπως ο Ron Jarzombek (Watchtower, Spastic Ink), o Trey Gunn (King Crimson) και ο John Myung των Dream Theater. Αναλογιστείτε με την παρουσία του τελευταίου πως ο Sean Malone είναι – κατά βάση – μπασίστας και αντιλαμβάνεστε ότι μιλάμε για κάτι το διαφορετικό σε νοοτροπία. 

 

 

49. Khali - Khali - Scarlet (1999)

Οι Ιταλοί Khali υπήρξαν side project του ιθύνοντα νου των Time Machine, Lorenzo Deho και πρώην συμπαικτών του, ως μέσο έκφρασης της αγάπης τους για το λυρικό prog metal των Queensryche, και ειδικότερα του “Empire”. Με τον τραγουδιστή του “Act II: Gallileo” πίσω από το μικρόφωνο, κατάφεραν αρκετά καλά τον σκοπό τους, στο ένα και μοναδικό άλμπουμ που κυκλοφόρησαν, μεταφέροντας πειστικά το κλίμα της εποχής, με τα καλά του και τα κακά του. Όπως και να έχει, το prog που δημιούργησαν είναι ουσιαστικό και το “Khali” αξίζει να ακουστεί από όσους μελαγχολούν με την κατιούσα των Ryche, εδώ και πολλά χρόνια, σε μια από τις πιο άγνωστες προτάσεις που θα βρείτε σε αυτή τη λίστα.

 

Hard rock radio | heavy metal radio | rock alternative | blues rock | forum website | αρθρο | istories | synaylies

Classic radio shows | DJ Shows | metal rock | Rock music news | αρθρα για μουσικη | community | μουσικα φορουμ

50. Liquid Tension Experiment - Liquid Tension Experiment 2 - Elektra (1999)

Με τους Dream Theater να βρίσκονται σε συνθετικό οίστρο, με το φανταστικό “Scenes From A Memory” στα σκαριά, οι δύο βασικοί πυρήνες Portnoy/Petrucci αποφάσισαν να ηχογραφήσουν το δεύτερο άλμπουμ του side project, Liquid Tension Experiment. Με τον Jordan Rudess να είναι ήδη μέλος των Dream Theater, η χημεία ήδη από το πρώτο άλμπουμ των LTE ήταν εμφανής. Η παρουσία και του Tony Levin στο chapman stick, καθώς και η παρουσία συνθέσεων που αποτελούν τάσεις αυτοσχεδιασμού των μελών στο στούντιο, αποδίδει και στην δεύτερη δισκογραφική προσπάθεια την πρέπουσα σημασία. Το “LTE 2” με κομμάτια σαν το “Acid Rain” ή το “Another Dimension” εξυπηρετεί τον σκοπό του, πρωτίστως την καλλιτεχνική δημιουργία των μελών και από την άλλη την έντονη πειραματική διάθεση με απελευθερωμένες ορέξεις, χωρίς το κεφάλαιο Dream Theater να θέτει όρους. Καταπληκτικό instrumental άλμπουμ, με έναν Petrucci (κυρίως) να λάμπει. 

 
 

51. Aghora - Aghora - Dobles Production (2000)

Προσωπικό σχήμα του κιθαρίστα Santiago Dobles, οι Aghora κινήθηκαν στο πρώτο τους, εξαιρετικό άλμπουμ μεταξύ jazz/fusion και progressive metal καταβολών, με ιδέες που εξελίσσονται σε συνθετική μαεστρία. Τα πανέμορφα φωνητικά της δεσποινίδος που συνοδεύουν ακούγονται απολύτως ταιριαστά με την ηχητική πανδαισία του άλμπουμ, βάσει και της εκτελεστικής δεινότητας των μελών. Και τι συνοδοιπόρους διάλεξε ο Dobles στο “Aghora”. Sean Malone και Sean Reinert των Cynic σε μπάσο και ντραμς αντίστοιχα, έχοντας αποκτήσει την τεχνογνωσία γύρω από τις fusion επιρροές και των Cynic άλλωστε, καταφέρνουν να προσδώσουν στο άλμπουμ έναν άλλον αέρα και ως τα «ονόματα» της προσπάθειας ανταποκρίνονται στις συνθετικές ορέξεις του βιρτουόζου Dobles και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. 

 
 

52. Fates Warning - Disconnected - Metal Blade (2000)

Δεν ξέρω η αποδοχή του “A Pleasant Shade Of Gray” έδωσε την ώθηση στον Jim Matheos να συνεχίσει τους Fates Warning (έστω και υπό πιο προσωπικό πρίσμα), πάντως σίγουρα δε φοβήθηκε να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού. Με τους Tool να αποτελούν τη νέα έμπνευση, με τον Joey Vera πιο σταθερό μέλος, τον Mark Zonder να κάνει εκ νέου παπάδες και τον Ray Alder σε μεγάλη φόρμα, το “Disconnected” υπήρξε μια σπουδαία προσθήκη στη δισκογραφία της μπάντας. Οι ρυθμοί του “One”, το πάθος του “So” και τα υπέρτατα μακροσκελή “Something From Nothing” και “Still Remains”, είναι όλα είναι βγαλμένα από τα καλύτερα συστατικά των Fates. Μέχρι και η επαναλαμβανόμενη μελωδία του “Disconnected Part 2” είναι ικανή να στοιχειώσει... 

 
 

53. Pain Of Salvation - The Perfect Element pt. 1 - InsideOut (2000)

Μεταξύ των κορυφαίων συγκροτημάτων που ανέδειξαν τα 00’s, οι Pain Of Salvation, είχαν ήδη καταφέρει να προκαλέσουν το ενδιαφέρον με τα δύο πρώτα τους άλμπουμ. Προσωπικό όχημα της έμπνευσης τους ευφυούς Daniel Gildenlow, το συγκρότημα με το “The Perfect Element” πρόσφερε απλόχερα ένα άλμπουμ, ενδεχομένως το καλύτερο της καριέρας τους, το οποίο εν πολλοίς επαναπροσδιόρισε στις αρχές της δεκαετίας το τετριμμένο progressive metal, μετά και την ολοένα και αυξανόμενη παρουσία Dream Theater κλώνων. Ποικιλομορφία, πολυπλοκότητα, καταπληκτικές ενορχηστρώσεις και μια εξαιρετική φωνή, προσδίδουν στο “The Perfect Element” έναν αέρα «μεγάλου άλμπουμ» από την πρώτη ακρόαση. Είτε αφορά prog έπη σαν το “Idioglossia” , είτε κομμάτια σαν το “Used” ή το “Ashes”, ένα τέτοιο άλμπουμ αποτελεί σημείο αναφοράς του ήχου στην μετάβασή του ανά τις δεκαετίες. 

 
 

54. Spiral Architect - A Sceptic’s Universe - Sensory (2000)

Ένα demo και ένα άλμπουμ, το “A Sceptic’s Universe” είναι αρκετά για να καθιερώσουν τους Spiral Architect σαν ένα από τα πιο εντυπωσιακά, πρωτοπόρα και αυθεντικά συγκροτήματα που έβγαλε ο ήχος την τελευταία 20ετία περίπου. Στη φωνή ο γνώριμος και από τους Manitou, Oyvind H?geland, ερμηνεύει εξαιρετικά πάνω στις απαιτητικές συνθετικές ορέξεις του συγκροτήματος. Οι συνθέσεις του “A Sceptic’s Universe” αποτελούν μερικές από τις πιο περιπετειώδεις, περίπλοκες και εντυπωσιακές τεχνικά στιγμές του σύγχρονου progressive metal ήχου και διαμέσου των ηχητικών λαβυρίνθων στους οποίους περιπλανιέται το συγκρότημα, ο ακροατής έρχεται αντιμέτωπος με ένα αρχετυπικό άλμπουμ προοδευτικής μουσικής. Το μπάσο σε στιγμές υπερκαλύπτει τα πάντα, μαζί με ένα ασύλληπτο γενικά rhythm section, ενώ η παραγωγή του Neil Kernon αναδεικνύει την ιδιαιτερότητα και τις εκτελεστικές ικανότητες των Spiral Architect. Μοναδικό. 

 
 

55. Ark - Burn The Sun - InsideOut (2001)

Οι Ark υπήρχαν στο μυαλό των Tore Ostby (Conception) και John Macaluso από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, αλλά μόλις στα τέλη της κυκλοφόρησαν την πρώτη δουλειά τους. Η κίνηση ματ ήταν το ότι μπόρεσαν και πήραν το μάξιμουμ από τον ταλαντούχο - αλλά και προβληματικό στη συνεργασία - Jorn Lande, κυκλοφορώντας 2 σπουδαία άλμπουμ. Όσο καλό κι αν είναι το ομώνυμο ντεμπούτο (που είναι) , το “Burn The Sun” είναι απλά ανώτερο, με τέλεια ισορροπία μεταξύ τεχνικής και μελωδίας και πιθανότατα τον καλύτερο Lande που ακούσαμε ποτέ. Οι ακουστικές κιθάρες του “Just A Little”, το refrain του “Torn”, τα τεχνικά τερτίπια στο “Heal The Waters” και η πονεμένη ερμηνεία στο “Missing You” είναι μόνο μερικές από τις ομορφιές που περιέχει.

 

 

56. Devin Townsend - Terria - InsideOut (2001)

Παρατηρώντας το "Terria" από μία ασφαλή απόσταση, είναι εμφανής η πρόθεση του Townsend να εξαγνιστεί μέσω αυτού, αφήνοντας παλιές συνήθειες πίσω του και περνώντας στο επόμενο επίπεδο της καλλιτεχνικής του ωριμότητας. Συγκρινόμενος τόσο με τις έως τότε δουλειές του Καναδού όσο και με τη μελλοντική του πορεία, ο δίσκος χαρακτηρίζεται από το μοναδικό του ύφος και την εκτενή προοδευτική του διάθεση. Τα industrial κατάλοιπα του παρελθόντος αλλοιώνονται κάτω από ένα πρίσμα ambient αισθητικής και μετατρέπονται σε «γήινους» ήχους, με τον ψυχισμό του δίσκου να διατηρείται ενδοσκοπικός καθ' όλη τη διάρκειά του. Πλαισιωμένο από τα υπέροχα εικαστικά του Travis Smith, το "Terria" αποτελεί ίσως την πιο καθαρά progressive στιγμή ενός παροιμιωδώς ανήσυχου μουσικού. Kyrie eleison..

 
 

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ : The Absolute Guide To Progressive Metal part 4

ΣΥΝΕΧΕΙΑ : The Absolute Guide To Progressive Metal part 6

 

Πηγή:http://www.rocking.gr

Facebook comments