Guide To Progressive Metal p.6

The Absolute Guide To Progressive Metal  (part 6)

Rock Radio Station | NOVUS NOTA | ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ | ζωντανό ραδιοφωνο | greek radio live | ροκ

57. Green Carnation - Light Of Day, Day Of Darkness - Prophecy Productions (2001)

Ένα κομμάτι εξήντα και κάτι λεπτά, ένα ολόκληρο άλμπουμ, μια αριστουργηματική κυκλοφορία που, όχι μόνο ανέδειξε την συνθετική ευφυΐα των Green Carnation, αλλά κατάφερε να προσδώσει την ανάλογη προοδευτική διάθεση σε ένα τμήμα του ατμοσφαιρικού ήχου. Και ενώ το doom παρελθόν των μελών αναδεικνύεται στις περισσότερες εκφάνσεις αυτής της ασύλληπτης κυκλοφορίας, οι prog rock με μια δόση από Pink Floyd επιρροές, βρίσκουν την ευκαιρία και βγαίνουν στην επιφάνεια μετατρέποντας το “Light Of Day, Day Of Darkness” σε ένα ανεπανάληπτο κομμάτι-έπος. Οι ερμηνείες του Kjetil διαφοροποιούνται ανάλογα με τις απαιτήσεις, ενώ τα έγχορδα, τα κρουστά , τα γυναικεία φωνητικά, ακόμα και το σαξόφωνο και οπερετικά φωνητικά επίσης, επιστρατεύονται για το τελικό, θριαμβευτικό αποτέλεσμα. 

 

 

58. Mullmuzzler - Mullmuzller 2 - Magna Carta (2001)

Στα τέλη των 90s και στις αρχές των 00s όλα τα μέλη των Dream Theater είχαν επιδοθεί στο ευγενές άθλημα των side projects (LTE, Platypus, Transatlantic κοκ). Ένα εξ’αυτών υπήρξαν οι Mullmuzzler που δημιούργησε ο James LaBrie μαζί με τον Matt Guillory (των Dali’s Dilemma), οι οποίοι μετά από ένα απλά συμπαθητικό ντεμπούτο, κατάφεραν να εντυπωσιάσουν στη 2η απόπειρα. Με ένα LaBrie σε στιγμές βγαλμένο από το “Awake” (“Afterlife”, “Venice Burning”, “Confronting The Devil”), αλλά και με πιο απλές σε δομή, πανέμορφες συνθέσεις (“Falling”, “Believe”, “Listening”) κατάφεραν να γράψουν ένα άλμπουμ που πραγματικά ξεχωρίζει. Αξίζει να σημειωθεί πως μέλη της μπάντας ήταν ο γυρολόγος πολυτελείας Mike Keneally κι ο Mike Mangini, ενώ συνθετικά συνεισέφεραν ο Gary Wehrkamp κι ο Carl Cadden-James των Shadow Gallery. 

 

 

59. Threshold - Hypothetical - InsideOut (2001)

Οι Threshold δεν έχουν βγάλει κακό δίσκο, ούτε καν μέτριο. Αλλά αν πρέπει να επιλεχθεί το ένα άλμπουμ από όλη τους τη δισκογραφία, αυτό θα ήταν το “Hypothetical”. Με τον, δυστυχώς μακαρίτη πλέον, Mac πίσω από το μικρόφωνο και με το συνθετικό δίδυμο των Groom / West σε μεγάλα κέφια δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει καλύτερος ορισμός του «απλού, προσιτού prog. Με πιασάρικες κομματάρες σαν το “Light And Space”, ή το “Oceanbound”, με τρομερό συναίσθημα στο “Sheltering Sky”, με 10λεπτα τραγούδια όπως τα “Ravages Of Time” και “Narcissus” που φεύγουν νερό, με AOR στοιχεία στο “Keep My Head” και με αποκορύφωμα το “Long Way Home”, ειλικρινά, δεν ξέρω πόσο καλύτερα γίνεται.

 

Hard rock radio | heavy metal radio | rock alternative | blues rock | forum website | αρθρο | istories | synaylies

Classic radio shows | DJ Shows | metal rock | Rock music news | αρθρα για μουσικη | community | μουσικα φορουμ

60. Time Machine - Evil - Underground Symphony (2001)

Οι Time Machine έχαιραν μεγάλης εκτίμησης και αρκετής δημοσιότητας πίσω στα ‘90s. Κάτι η ενασχόληση με τις δισκογραφικές εταιρείες και κάτι τα «κουμπαριλίκια» με τον Andre Matos του ιθύνοντα νου του συγκροτήματος, Lorenzo Deho έφεραν πολύ κόσμο σε επαφή με το μελωδικό, συμφωνικό progressive metal των Ιταλών. Το 2ο άλμπουμ τους “Act II: Galileo” θεωρείτε από πολλούς το πιο σημαντικό της πορείας τους, αλλά στο (4ο κατά σειρά full length) “Evil” έγραψαν τις πιο μεστές συνθέσεις τους, με τους στίχους του concept είναι βασισμένοι στο μυθιστόρημα του ιστορικού (στο επάγγελμα) και αναγνωρισμένου στην Ιταλία συγγραφέα Valerio Evangelisti. Το καταπληκτικό packaging δε θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη και το “Evil” αποτελεί υπόδειγμα εξαίρετου ευρωπαϊκού progressive metal.

 
 

61. Zero Hour - The Towers Of Avariche - Sensory (2001)

Οι Zero Hour, το συγκρότημα των αδερφών Tipton (κατάλληλο επώνυμο για κάθε είδους heavy metal) έχουν μια αξιοσημείωτα σταθερή πορεία στο ιδίωμα και χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης, όπως προκύπτει από το βιβλίο του Rich Wilson “Mean Deviation”. Τεχνικοί κυρίως όσον αφορά στους ρυθμούς, αλλά και με shred μέρη που χρησιμοποιούν με φειδώ, οι Zero Hour έχουν μια σειρά αξιοσημείωτων και σχετικά ισάξιων κυκλοφοριών, εκ των οποίων το πρώτο χρονολογικά είναι το “The Towers Of Avariche”. Το sci-fi concept είναι συνηθισμένο στο χώρο και ταιριάζει με τη μουσική του άλμπουμ, το οποίο κλιμακώνεται στο 15λεπτο “Demise And Vestige” και κλείνει εντυπωσιακά με το πιάνο και την ερμηνεία του Erik Rosvold στο “Ghost Of Dawn”.

 
 

62. Dream Theater - Six Degrees Of Inner Turbulence - Elektra (2002)

Μετά την εξωπραγματική επιτυχία και αποδοχή του “Scenes From A Memory” οι Dream Theater ένιωσαν ακόμα πιο έτοιμοι και σίγουροι να προκαλέσουν και να σοκάρουν τους οπαδούς τους. Πρώτα, ήρθαν οι φωτογραφίες του κοντοκουρεμένου John Petrucci, ύστερα τα video με την «γωνιά της έμπνευσης» που περιείχε μέχρι και Radiohead και τέλος το ίδιο το “SDOIT” που ήταν διπλό CD, με ένα 40λεπτο τραγούδι να αποτελεί το δεύτερο μισό. Οι Pantera στο “The Glass Prison”, Οι Tool στο “The Great Debate”, η κατάθλιψη στο “Disappear”, το τρελαμένο metal στο “The Test That Stumped Them All”, οι pop ανησυχίες στο “Solitary Shell” και τα cinematic στοιχεία συνοδεία ορχήστρας, αποτελούν άψογα τοποθετημένα κομμάτια του πάζλ, σε ένα άλμπουμ που άλλαξε τους όρους του παιχνιδιού...

 
 

63. Pain Of Salvation - Remedy Lane - InsideOut (2002)

Μετά από ένα άλμπουμ σαν το “The Perfect Element” οι απαιτήσεις για ανάλογη θριαμβευτική συνέχεια από τους Pain Of Salvation ήταν λογικά υψηλές. Έτσι λοιπόν, ο Daniel Gildenlow κατάφερε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες και να προσφέρει ακόμα ένα δείγμα της πολυτάλαντης προσωπικότητάς του, ένα έντονα βιωματικό άλμπουμ, γεμάτο εντάσεις και συναισθηματισμό. Το “Remedy Lane” καθιέρωσε ακόμα περισσότερο στην συνείδηση του τύπου και των οπαδών τους Pain Of Salvation σαν ένα από τα πιο ελπιδοφόρα και ταλαντούχα συγκροτήματα της νέας γενιάς. Και όσο και αν ο Daniel απέφευγε να συμπλεύσει με κατηγοριοποιήσεις τα συναφή, η ποιότητα του “Remedy Lane” και το εξαιρετικά πολυσύνθετο σύνολό του, δεν θα μπορούσαν να μην το εντάξουν σαν ένα από τα κορυφαία άλμπουμ (μαζί με το “Perfect Element” φυσικά) των 00’s. Καταπληκτικές ερμηνείες του Gildenlow, είτε αφορά το εσωστρεφές “This Heart Of Mine”, είτε κομμάτια σαν το “Fandango” με τις απαιτήσεις που φέρουν, βάσει της πολυπλοκότητάς τους. 

 
 

64. Star One - Space Metal - InsideOut (2002)

Με τους Ayreon ο Arjen Lucassen δεν μπορούσε να ξεχωρίσει εύκολα τα rock από τα metal στοιχεία, σχημάτισε τους Star One με σκοπό να εστιάσει πιο πολύ στο metal, ενώ στιχουργικά καταπιάστηκε με αγαπημένες ταινίες, σειρές ή βιβλία γύρω από το διάστημα. Μοίρασε τα φωνητικά σε 4 διαφορετικές, αλλά καταπληκτικές φωνές όπως αυτές των Russell Allen (Symphony X), Damian Wilson (Threshold, Headspace), Dan Swano (Edge Of Sanity) και Floor Jansen (After Forever, Nightwish) και έγραψε τραγούδια για έργα όπως τα Alien, Star Trek, Star Wars, Dune κλπ. Η εκπληκτική limited edition είχε μεταξύ άλλων 2 παραπάνω τραγούδια, διασκευές και τον Dave Brock να συμμετέχει σε ένα medley των Hawkwind, ενώ εμφανίζονται ως guest οι Jens Johannson και Gary Wehrkamp. Οι Star One περιόδευσαν και το αποτέλεσμα αποτυπώθηκε σε ένα αντίστοιχα εντυπωσιακό DVD.

 
 

65. Adagio - Underworld - Point Music (2003)

Να και μια Γαλλική συμμετοχή που ξεχωρίζει στον χώρο του progressive metal. Οι Adagio από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας κινούνται σταθερά στον χώρο του prog με έντονα νεοκλασσικά στοιχεία, λόγω κυρίως της αγάπης για την κλασσική μουσική του κιθαρίστα και βασικού συνθέτη Stephan Forte. Στο δεύτερο άλμπουμ τους (και το τελευταίο με τον αμερικανό τραγουδιστή των Pink Cream 69, David Readman) παρουσίασαν την πιο εμπνευσμένη κι εντυπωσιακή ως σήμερα δουλειά τους. Στο “Underworld” ξεχωρίζουν οι ενορχηστρώσεις και τα πολύ ωραία θέματα με το πιάνο, σε κατά βάση μακροσκελή και απαιτητικά τραγούδια. Μια πιο κλασικίζουσα και χωρίς riff, αλλά ανάλογα ποιοτική εκδοχή των Symphony X κι ένα άλμπουμ που αξίζει να ακουστεί από τους φίλους του παραδοσιακού prog metal.

 
 

66. Andromeda - II=I - Century Media (2003)

Όταν στις αρχές των 00s ακούστηκε το όνομα των Andromeda στους prog κύκλους, η φήμη τους προηγήθηκε της έλευσης του “Extension Of The Wish”, δημιουργώντας μεγάλες προσδοκίες. Οι Σουηδοί στάθηκαν αντάξιοι αυτής της φήμες, με το τεχνικό metal τους και χρόνια αργότερα, με το “II=I” όταν πέτυχαν την ιδανική ισορροπίας μεταξύ συνθετικής μεστότητας και τεχνικών αρετών, στο καλύτερο τους άλμπουμ. Τα “Mirages”, “Reaching Deep Within” και “One In My Head” δείχνουν την ικανότητα για αμεσότητα στις συνθέσεις, το δεκάλεπτο ομώνυμο χτίζεται εντυπωσιακά, στο instrumental “Morphing Into Nothing” βρίσκουν χώρο να ξεσαλώσουν και στο “Castaway” δείχνουν πως μπορούν να αφήσουν το συναίσθημα να υπερτερήσει μέσα στις συνθέσεις. Δυστυχώς, η μελλοντική πορεία υπήρξε φθίνουσα.

 

 

67. Deadsoul Tribe - A Murder Of Crows - InsideOut (2003)

Η επιστροφή του Buddy Lackey (ως Devon Graves) στα δρώμενα ήταν πειστική εξαρχής με το ομώνυμο ντεμπούτο των Deadsoul Tribe, αλλά στο “A Murder Of Crows” έπιασε τον απόλυτο προσωπικό του ήχο. Το γκρίζο στοιχείο, η αλληγορική έννοια των κορακιών ως μεταφορείς ψυχών , η ψυχρή κοινωνία και τα βασισμένα στους Tool riff αποτελούν τη βάση του άλμπουμ. Ο Devon δίνει μερικές από τις πιο παθιασμένες ερμηνείες του και παρόλο που δεν είχε την απαραίτητη υποστήριξη από τους υπόλοιπους μουσικούς, σε αυτό το άλμπουμ πιστοποίησε πως επέστρεψε για τα καλά στη δράση, προσφέροντας την καλύτερη προσωπική δουλειά του κι ένα από τα καλύτερα prog άλμπουμ της προηγούμενης δεκαετίας.

 

 

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ : The Absolute Guide To Progressive Metal part 5

 

 

Πηγή:http://www.rocking.gr

Facebook comments