Παύλος Σιδηρόπουλος ιστορία p.3

Παύλος Σιδηρόπουλος: Η ιστορία του πρίγκηπα σε 10 πράξεις (Μέρος 3)

(ΓΙΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΒΛΕΠΕ ΜΕΡΟΣ 1 / ΜΕΡΟΣ 2)

 

8) ΟΙ ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΙ

 

Το 1981 έπειτα από μια διαρκή έρευνα για να ανακαλύψει καινούριους και ικανούς μουσικούς για να τον πλαισιώσουν, καταλήγει στους κιθαρίστες Οδυσσέα Γαλανάκη και Βασίλη Πετρίδη, στον μπασίσταΑλέκο Αράπη και στον παλαιότερο ντράμερ του Άκη Σημηριώτη ονομάζοντάς τους “Απροσάρμοστους”.

Σαν “Παύλος Σιδηρόπουλος και οι Απροσάρμοστοι“, ξεκινούν εμφανίσεις στο club Κύτταρο και ένα χρόνο μετά σαν ένα πλήρες και σφιχτοδεμένο σύνολο, κυκλοφορούν το γενέθλιο δίσκο τους με τίτλο “Εν Λευκώ“.

Ο Παύλος ήδη βαθιά χωμένος στο κόσμο των ναρκωτικών, έχοντας περάσει τέσσερα χρόνια δισκογραφικής απουσίας, καταγράφει σε αυτό το άλμπουμ του εν μέρει τις εμπειρίες και τα βιώματά του μέσα στους στίχους που δηλώνουν όχι την αμεσότητα της θέσης μα περισσότερο την απεικόνιση μιας κατάστασης. Ο ίδιος για το άλμπουμ Εν λευκώ είχε πει σε συνέντευξή του:

[...] Έχω μια προσωπική ζωή και θέλω να την έχω, να κάνω αυτό που γουστάρω. Οι τίτλοι (Σ.σ. των άλμπουμ “Φλου και “Εν λευκώ”) σημαίνουν: Μη τα παίρνετε εντελώς στα σοβαρά, είναι και λίγο φλου η κατάσταση. Πάρτε σοβαρά αυτά που έχω να σας πω, αλλά Εν Λευκώ. Γιατί κάπου και εγώ ζω τη προσωπική μου ιστορία και δε θέλω να πιέζομαι από αυτά..[...]

Rock Radio Station | NOVUS NOTA | ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ | ζωντανό ραδιοφωνο | greek radio live | ροκ

Στο εξώφυλλο του δίσκου απεικονίζεται μια καρικατούρα του Σιδηρόπουλου, σα σκοτεινή και τραγική φιγούρα που κάθεται σε ένα τραπέζι και έχει μπροστά της όλα τα “σύνεργα” της ηρωίνης. Ένα εξώφυλλο ενδεικτικό για το περιεχόμενο του δίσκου. Η δισκογραφική εταιρεία μόλις δέχτηκε αυτή τη δουλειά, επίμονα του ζήτησε να αφαιρέσει από το άλμπουμ τα κομμάτια “Η“, “Αντεργκράουντ με στράς” και “Ύστατη Στιγμη” αλλά ο ίδιος αρνήθηκε  μια που χωρίς αυτά θα έσπαγε η νοηματική ροή του έργου. Ο δίσκος αμέσως μετά τη κυκλοφορία του απαγορεύτηκε να μεταδοθεί από ραδιόφωνα και τηλεοράσεις με την αιτιολογία: “προτροπή της νεολαίας στα ναρκωτικά και προσβολή της δημοσίας αιδούς“, κάνοντας τον Παύλο να ξεκινήσει μια επίθεση μέσα από συνεντεύξεις του και δηλώσεις του εναντίον του κρατικού μηχανισμού και της λογοκρισίας.

Παρόλο που ο Σιδηρόπουλος πίστευε ότι το “Εν Λευκώ” είναι η καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη του δισκογραφική δουλειά όντας απόλυτα ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, οι πωλήσεις του δίσκου δεν κατάφεραν ούτε στο ελάχιστο να πλησιάσουν τις πωλήσεις του προηγούμενου LP “Φλου”.

Συνεχίζοντας όλοι μαζί να κάνουν συναρπαστικές εμφανίσεις μπροστά όμως σε περιορισμένο αλλά φανατικό κοινό, ξεκινούν οι τριβές και οι διαφωνίες ανάμεσα στα μέλη των Απροσάρμοστων και τον Παύλο. Στο τέλος οι Απροσάρμοστοι διαλύονται και ο μόνος που παραμένει είναι ο κιθαρίστας, για να επανασχηματιστούν με νέα σύνθεση λίγο αργότερα (Βασίλης Πετρίδης, Οδυσσέας Γαλανάκης, Κυριάκος Δαρίβας, Αλέκος Αράπης).

Το 1985, τρία χρόνια μετά το εσωστρεφής “Εν Λευκώ” ο Σιδηρόπουλος επιστρέφει μαζί με το συγκρότημά του για να ηχογραφήσει στο στούντιο τη νέα του δουλειά, έχοντας διαφορετικές διαθέσεις και υλικό. Ο ίδιος εκείνη τη περίοδο είχε δηλώσει:

“Τα τραγούδια μου έχουν άμεση σχέση με τα βιώματά μου. Δεν είναι καθαρά εγκεφαλικά, είναι προσωπικά βιώματα. Είναι αποτέλεσμα εμπειριών μου που έχουν να κάνουν με τις συναισθηματικές μεταπτώσεις γιατί η προσωπική μου ζωή ήταν διαφορετική από την εποχή του “Εν Λευκώ” και άλλη είναι τώρα. [...]
Τότε ήταν πιο εσωστρεφής, πιο απομονωμένη, πιο αντικοινωνική, όχι με την έννοια τη κακή αλλά ήμουν παρατηρητής της κοινωνίας, δηλαδή ζούσα κάπου και δε συμμετείχα στις κοινωνικές δραστηριότητες. Τώρα συμμετέχω ενεργά δεν είμαι μόνο παρατηρητής και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει αυτή η εσωστρέφεια, γι’αυτό και ο δίσκος αυτός είναι περισσότερο κοινωνικός από ατομικός, δηλαδή είναι εικόνες της καθημερινής ζωής.”

 

Το άλμπουμ αυτό  τιτλοφορείται “Ζορμπά The Freak” μια που ο Παύλος πίστευε ότι ο πρόγονός του Ζορμπάς είχε χαρακτήρα, τρόπο ζωής και ψυχοσύνθεση ίδια με αυτή ενός γνήσιου ρόκερ. Υπεύθυνος για τη παραγωγή ήταν ο καλός του φίλος  Δημήτρης Πουλικάκοςπροσδίδοντας στο δίσκο ένα μείγμα αναρχικής τρέλας, σαρκασμού και ψήγματα ψυχεδέλειας, ενώ συμμετείχαν επιπλέον οι κιθαρίστεςΝίκος Πολίτης και Πέτρος Σκουτάρης (πρώην Sharp Ties), ο σαξοφωνίστας  David Lynch, οι οργανίστες Γιάννης Γιοκαρίνης καιΔημήτρης Πολύτιμος και η Αριάδνη Mac Kinnon στα φωνητικά.

Στιχουργικά ο δίσκος καταπιάνεται με σκηνές της καθημερινότητας ενώ μουσικά ακολουθεί τους γνωστούς ηλεκτρικούς ήχους και το rythm ‘n’ blues. Με τη καυστική σύνθεση του “Μίκη Μάου” (ς) ο Σιδηροπουλος ειρωνεύεται τον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος εκείνη τη μουσική περίοδο αντιλαμβανόμενος τη παρακμή του πολιτικού τραγουδιού, προκαλούσε με δηλώσεις του ενάντια της ροκ μουσικής, πράγμα που είχε δυσαρεστήσει πολλούς καλλιτέχνες του χώρου.

Στο Ζορμπά The Freak περιέχονται επίσης μεταξύ άλλων τα τραγούδια “Απογοήτευση”  (που είχε γραφτεί στην εποχή των Μπουρμπουλιών) και” Το ’69” (που υπήρχε στο Φλου) με νέα ενορχήστρωση, το τραγούδι “Clown” που είναι το πρώτο τραγούδι όπου ο Παύλος δισκογραφικά τραγουδάει στα Αγγλικά, το ορχηστρικό κομμάτι “Ι Remember Ottis” το οποίο είναι ένα μπλουζ του Πουλικάκου, φόρος τιμής για τον τραγουδιστή της soul Ottis Redding, το πασίγνωστο τραγούδι “Rock ‘n’ Roll στο κρεββάτι” και τέλος το  “Άντε και καλή τύχη μάγκες”, ένα ξέφρενο και ατελείωτο ροκ πανηγύρι.

Ο Σιδηρόπουλος παρότι ήταν ικανοποιημένος από το τελικό αποτέλεσμα του άλμπουμ, διατηρούσε επιφυλακτική στάση απέναντι στην εταιρεία του. Ο ίδιος είχε ζητήσει περισσότερες ώρες για να δουλέψει το υλικό στο στούντιο, αίτημα το οποίο δεν έγινε δεκτό από την ΕΜΙ με αποτέλεσμα η συνεργασία τους να λήξει εκείνη τη περίοδο. Ο δίσκος αποτέλεσε ένα αισιόδοξο και ελπιδοφόρο μήνυμα για τους θαυμαστές του Παύλου σχετικά με την εξέλιξη της πορείας του, αν και από πολλούς χαρακτηρίστηκε σαν μια κίνηση βιαστική.

Όπως είναι φυσικό, ακολούθησαν πολλές συναυλίες μετά τη κυκλοφορία του Ζορμπά The Freak, με πιο ενεργή συμμετοχή του κοινού αφού τα τραγούδια του είχαν πιο ρυθμική ενορχήστρωση και με πιο επεισοδιακή τη συναυλία στο πεδίο του Άρεως την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς του ’85 όπου κατά τη διάρκεια του τραγουδιού “Welcome to the Show” ανέβηκαν απρόσκλητα στη σκηνή μεταμφιεσμένα κορίτσια  και άρχισαν να κάνουν στριπτίζ, με αποτέλεσμα το κοινό να παραληρεί, το δήμαρχο του Πειραιά να τραβάει από το παντελόνι τον Σιδηρόπουλο για να σταματήσει και την αστυνομία να κυνηγά τις γυμνές κοπέλες οι οποίες τελικά φυγαδεύτηκαν από το κοινό.

Το 1986, παράλληλα με τις συναυλίες, συμμετέχει και στο soundtrack της ταινία “Νοκ Αουτ” με πρωταγωνιστή τον Γιωργο Κιμούλη, ερμηνεύοντας τα τραγούδια “Νοκ Άουτ” και  “Φέρε Βότκα” σε μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου και σε στίχους του σκηνοθέτη της ταινίας Παύλου Τάσιου, ενώ το 1987 εμφανίζεται η πρώτη συλλογή τραγουδιών του στα δισκοπωλεία, με τίτλο “Παύλος Σιδηρόπουλος” σε επιμέλεια του Μάνου Ξυδούς, περιέχοντας τραγούδια κυρίως από τις πρώτες του δισκογραφικές δουλειές και συγκεντρώνοντας όλες τις “δυνατές του συνθέσεις”.

Το ίδιο διάστημα, εμφανίζεται για δεύτερη φορά στο πλευρό του Γιάννη  Μαρκόπουλου στο άλμπουμ “Τολμηρή επικοινωνία” στο οποίο ερμήνευσε τα τραγούδια “Μάθε το ζήτω“, “Παπαντόπ”, και το “Ηλεκτρικός Θησέας“. Οι στίχοι των τραγουδιών ανήκαν στον Δημήτρη Βάρο και τον Γιώργο Χρονά, ενώ οι δύο από αυτές τις συνθέσεις επανεκδόθηκαν λίγο αργότερα σε ένα EP  του Μαρκόπουλου με τον τίτλο “Ηλεκτρικός Θησέας“.

 

Πέντε χρόνια μετά το Ζορμπά the Freak, ο Σιδηρόπουλος μαζί με τη νέα του εταιρεία MBI αποφάσισαν από κοινού ότι είχε έλθει η κατάλληλη στιγμή για τη κυκλοφορία ενός άλμπουμ το οποίο θα αποτύπωνε την έντονη ατμόσφαιρα και τις δυνατές ερμηνείες που υπήρχαν στα live. Ωστόσο η ηχογράφηση έγινε βιαστικά και σε μία μόνο συναυλία (εκείνη της 19 Φλεβάρη του 1989) στην οποία ο Παύλος δεν ήταν και στην καλύτερη φόρμα, η φωνή του ακουγόταν από την αρχή μέχρι το τέλος παραμορφωμένη και το αποτέλεσμα δεν συναντούσε ούτε καν τις προσδοκίες του κοινού.

Ο δίσκος ονομάστηκε “Χωρίς Μακιγιάζ” και θεωρήθηκε σαν τη πιο μέτρια και αδύναμη δουλειά του πουλώντας τα λιγότερα αντίτυπα από όλους τους προηγούμενους δίσκους του. Το εξώφυλλο ήταν κακοτυπωμένο και θύμιζε δίσκους με …λαϊκές επιτυχίες. Περιείχε τραγούδια όπως τα “Ποιοι είσαστε εσείς;“, Αλί“, “Χωρίς Αιτία“, το παλαιότερο “Τω Άγνωστο Θεό” αλλά και ένα βαρύ χασισορεμπέτικο τραγούδι “Τα Σιγανά ποτάμια“. Το Χωρίς Μακιγιάζ ήταν και ο τελευταίος δίσκος εν ζωή του Παύλου Σιδηρόπουλου.

Είχαν γράψει τότε για εκείνο το δίσκο (Αλέκος Παπαδόπουλος στο περιοδικό Ήχος):

"Ενώ η Μπάντα του Σιδηρόπουλου, οι Απροσάρμοστοι, συνήθως “γάζωνε” πάνω στο πάλκο, σε αυτό το δίσκο όχι μόνο σαν πολυβόλο δεν ακούγεται αλλά ούτε καν σα ραπτομηχανή!"

 

ΓΙΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 4...

 

 

Πηγή: http://fridge.gr/ (Μυριδάκη Γεωργία)

Αναρτήθηκε απο: http://novusnota.com/

 
 

Facebook comments